مراقبت از خود

یکی از کارهای خیلی مهم که به عنوان یک مراقب باید انجام دهید – و البته اغلب نادیده گرفته می شود- اینست که مراقب خودتان باشید. اگر سلامت جسم و روان شما، به عنوان مراقب بیمار، آسیب ببیند، دیگر نمی توانید به خوبی از کسی که دوستش دارید مراقبت کنید. توجه نکردن به همین اصل خیلی ساده (اصل مراقبت از خود در درجه ی اول) می تواند اثراتی جبران ناپذیر بر روان و جسم شما وارد کند. این عوارض عمدتا به واسطه استرس روانی طولانی مدت در کنار فعالیت بدنی سنگین ایجاد می شوند که وقتی با شرایطی مانند افزایش سن، وجود بیماری زمینه ای، مراقبت همزمان از فرزندان، فعالیت در مشاغل سخت و مواردی از این دست همراه می شوند، می توانند سلامت شما را به طور جدی در معرض خطر قرار دهند. به عنوان مثال مراقبینی که در سنین بالا تر از ۶۵ سال به سر می برند، عوارض جدی تری را در پی مراقبت از بیمار تجربه می کنند. با وجود تمام این مسائل، معمولا مراقبین بیماران در مقایسه با افرادی که از بیمار مراقبت نمی کنند، کمترین مشارکت را در فعالیت های حمایتی و خود مراقبتی دارند.

مراقبت از یک عضو خانواده، در عین اینکه ارزشمند و مقدس است و اینکه عاطفه و تعهد شما را  نشان می دهد، وظیفه ای سنگین است که می تواند فرساینده، پر مشغله، مضطرب کننده و تنش زا باشد. از همین جهت است که مراقبین بیماران، بیشتر از دیگران به مشکلاتی مانند فشار خون، کلسترول بالا، اضافه وزن، افسردگی و آسیب در روابط اجتماعی مبتلا می شوند.

همیشه توجه داشته باشید که شاید هر گز نتوانید اثر بیماری را بر کسی که از او مراقبت می کنید متوقف کنید. اما می توانید و وظیفه دارید که سلامت خودتان را حفظ کرده و آن را بهتر کنید.

ما در مکسا آماده هستیم تا به کسانی که از عزیزان خود مراقبت می کنند، خدمات مختلفی را ارائه دهیم. این خدمات به شما کمک خواهد کرد تا بتوانید بیشتر از همیشه مراقب خودتان باشید. وقتی از عهده مراقبت از خودتان برآیید، می توانید مطمئن باشید که از دیگران هم به خوبی مراقبت خواهید کرد.

 

برای مراقبت از خود، از کجا شروع کنم؟

اول؛ موانع راه را بشناسید

خیلی وقت ها نگاه ها و باورهایتان، مانع از این می شود که مراقب خودتان باشید. اما تصور کنید که اگر خود شما ضعیف یا بیمار شوید، دیگر نخواهید توانست برای دیگران سودمند باشید. مبارزه با باور ها و عادات قدیمی شاید ساده نباشد، اما به هر حال – فارغ از سن و شرایط شما – امری ممکن است. اول قدم برای رهایی از این موانع، شناخت آنهاست. به عنوان چند مثال به این موارد توجه کنید: ممکن است فکر کنید که اگر رسیدگی به نیاز های خودتان را در اولویت قرار دهید، خودخواه هستید. یا مثلا اگر از دیگران درخواست کمک کنید، احساس ناتوانی یا کسر شأن به شما دست می دهد. شاید احساس کنید که با بر عهده گرفتن وظایف سنگین، دِین خود را به کسی که از او مراقبت می کنید ادا می کنید. یا اینکه با انجام کارهای سخت، احترام و قدردانی بیمار یا اطرافیان را به دست می آورید.

علاوه بر این، گاهی اوقات، مراقبین، تفاسیر نادرستی را در ذهن داشته دارند که سد دیگری را در راه مراقبت آنها از خودشان ایجاد کند. برای مثال ممکن است بگوبند: «اگر من از او مراقبت نکنم، کس دیگری هم این کار را نخواهد کرد.»، «این وظیفه ی من است که از او مراقبت کنم.» یا «من به مادرم قول دادم که تا ابد از او مراقبت کنم.» و یا «اگر در این وظیفه کوتاهی کنم، دیگران یا خود بیمار من را شماتت می کنند.» و یا اینکه «خانواده ما همیشه مشکلاتشان را خودشان حل می کرده اند.»

به علاوه، ممکن است افکاری را به خود تلقین کنید. مانند اینکه «من اصلا فرصتی برای خودم ندارم» یا اینکه «من هیچ کاری را درست انجام نمی دهم» و مثال های دیگری شبیه به این. این طور افکار، به جز ایجاد نگرانی، هیچ سودی ندارد. شما می توانید به جای این جملات، از جملاتی مثبت استفاده کنید. مثلا بگویید «شاید بتوانم زمانی هرچند اندک را برای رسیدگی به خودم فراهم کنم.» و یا «من در انجام بعضی کار ها نسبت به کارهای دیگر، مهارت بیشتری دارم.». همیشه در نظر داشته باشید که ذهن شما چیزی را باور دارد که به آن می گویید. یکبار به تلاش هایی که می کنید از دید یک نفر دیگر نگاه کنید. شاید بخشی از تلاش های شما در جهت انجام کاری بوده که انجام آن واقعا از عهده شما خارج است. شاید سعی در کنترل کردن چیزی داشته اید که واقعا قابل کنترل نیست. همیشه افکارتان را مرور کنید، نیاز هایتان را بررسی کنید و به دنبال چیزهایی بگردید که نگذاشته است شما مراقب خودتان باشید.

دوم؛ حرکت کنید

وقتی فهمیدید که چه چیزی مانع از این شده که از خودتان مراقبت کنید، نوبت آن می رسد که رفتار خودتان را تغییر دهید و هر بار یک قدم کوچک رو به جلو بردارید. در ادامه با چند ابزار مؤثر آشنا می شوید که می توانند شنا را در این حرکتِ رو به جلو یاری دهند.

ابزار شماره ۱: کم کردن استرس

شیوه ی روبرو شدن شما با یک مساله، تعیین می کند که شما چقدر می توانید یک مشکل را حل کنید یا حتی با آن کنار بیایید. اگر خیلی زود مضطرب می شوید، فقط به خاطر این نیست که نگران مسئولیت خود هستید و باید از یک بیمار مراقبت کنید، بلکه تا حدی هم به تفسیر و نگرش شما نسبت به مراقبت بستگی دارد. اینکه شما به نیمه پر لیوان نگاه می کنید یا نیمه خالی آن. همیشه در نظر داشته باشید که شما تنها کسی نیستید که در چنین وضعیتی قرار دارد.

میزان استرس شما با عوامل مختلفی در ارتباط است که موارد زیر می تواند جزئی از آنها باشد:

  • داوطلبانه یا اجباری بودن مراقبت. اگر احساس می کنید که چاره ی دیگری به جز پذیرفتن این مسئولیت نداشته اید، احتمال بیشتری وجود دارد که در حین مراقبت، احساس فشار، آزردگی و عذاب بکنید.

  • رابطه با کسی که از او مراقبت می کنید. وقتی رابطه شما با کسی که از او مراقبت می کنید خوب نباشد یا اینکه او با شما رفتار مناسبی نداشته باشد، مراقبت دلسرد کننده و سخت تر خواهد بود.

  • توانایی در کنار آمدن با مسائل. اینکه چقدر در برخورد با مسائل گوناگون، از خودتان انعطاف نشان دهید، اهمیت زیادی دارد. میزان انعطاف پذیری خود را بشناسید و آن را ارتقا بدهید.

  • شرایط مراقبت. برخی از شرایط در مراقبت از یک بیمار، نسبت به بعضی دیگر سخت تر هستند. مثلا مراقبت از بیماری که دچار فراموشی شده یا مراقبت از بیمار درحالی که باید مراقب فرزندان خودتان هم باشید، دشوارتر است.

  • وجود کمک. طبیعتا اگر کسی در انجام وظیفه مراقبت به شما کمک کند، فشار کمتری را تحمل خواهید کرد.

راهکار هایی برای مدیریت استرس:

علائم هشدار دهنده را بشناسید. به این توجه کنید که وقتی مضطرب می شوید چه علائمی بروز می دهید. شاید بی خوابی، کم اشتهایی، پرخاشگری یا فراموشکاری مثال هایی از علائم استرس در شما باشد. به محض اینکه علائم هشدار دهنده را در خود مشاهده کردید، به دنبال تغییر شرایط و کنترل اضطراب خودتان بر آیید. صبر نکنید تا اضطراب تمام زندگیتان را مختل کند.

منابع اضطراب را بشناسید. ببینید چه شرایطی شما را مضطرب می کند.  شاید ناتوانی در «نه» گفتن، ناهماهنگی با خانواده یا احساس زیاد بودن مشغله یا هر شرایط دیگری باعث تشویش در شما می شود. شاید خودتان به تنهایی یا با کمک دیگران، بتوانید بعضی از این منابع را منترل کنید.

چیزهای قابل تغییر (و غیر قابل تغییر) را شناسایی کنید. ما هیچ وقت نمی توانیم همه چیز را تغییر دهیم. پس بهتر است اول ببینیم بر چه چیزهایی می توانیم اثر بگذاریم و بر چه چیزهایی نه. اینطوری، انرژی خود را برای عوض کردن چیزهایی که نمی توانید تغییر دهید هدر نخواهید داد. گاهی حتی یک تغییر کوچک، نتایج بزرگی به دنبال دارد.

اضطراب خود را فرو بنشانید. شاید کارهای ساده ای مانند چند دقیقه قدم زدن، تماشای یک برنامه تلوزیونی، رفتن به مسجد یا یک جلسه مذهبی، خوردن یک غذای خوب یا دیدن یک عضو خانواده، استرس شما را فرو بنشاند. فعالیت هایی که به شما آرامش می دهد را بشناسید و بطور هفتگی برای انجام آن برنامه بریزید.

به یک متخصص مراجعه کنید. شاید شما همه راهکارهای بالا را آموخته و به آنها عمل کنید، اما بازهم زیاد دچار تشویش و اضطراب شوید. در این صورت بهتر است با یک روانشناس مشورت کنید. روانشناس، آنچه را که باعث اضطراب شما می شود یا چیزهایی را که نمی گذارند استرس خود را کنترل کنید، شناسایی کرده و به شما در حل آنها کمک می کند. گاهی هم اضطراب به واسطه عواملی ایجاد می شود که لازم است برای درمان آن ها از دارو استفاده کنید. در این صورت روانشناس یا پزشک، شما را به یک روانپزشک معرفی خواهند کرد. برای کمک گرفتن از یک روانشناس یا روانپزشک، می توانید به مکسا مراجعه کنید.

ابزار شماره ۲: هدف گذاری

تعیین اهدافی که بتوانید طی ۳ الی ۶ ماه آینده به آنها دست پیدا کنید، یک ابزار موثر برای مراقبت کردن از خودتان است. برای نمونه به این اهداف توجه کنید:

  • کمک گرفتن از یک نفر برای انجام بعضی کارها مثل آشپزی، حمام کردنِ بیمار یا خرید های بیرونِ خانه.
  • انجام کارهای که به آدم احساس نشاط می دهند.
  • خواندن یک کتاب مورد علاقه.
  • برگزار کردن یک مهمانی کوچک خانوادگی یا دوستانه.

البته معمولا رسیدن به چند هدف کار بسیار سختی است. حتی گاهی ممکن است یک هدفِ تنها به سادگی قابل رسیدن نباشد. بنابرین اهداف خود را به چند مرحله تقسیم کنید و در هر مرحله فقط برای رسیدن به یک قسمت از یک هدف تلاش کنید.

ابزار شماره ۳: گشتن به دنبال راه حل

یک ابزار مهم در مراقبت، یافتن راه حل مناسب در موقعیت های دشوار است. اینکه وقتی با شرایطی سخت مواجه می شوید، در مقابل آن به دنبال راه حل بگردید، هم می تواند شرایط را تغییر دهد و هم می تواند اعتماد به نفس شما را افزایش دهد. به طور کلی، یافتن راه حل برای یک مشکل، دارای مراحل زیر است:

  1. اول مساله را بشناسید. شاید مشکل اصلی از چیزی که در لحظه اول به نظر می آید، متفاوت باشد. مثلا شاید مشکل این باشد که شما احساس خستگی خیلی زیادی می کنید. در عین حال شما فکر می کنید کسی بهتر از شما نمی تواند از پدرتان مراقبت کند. بنابرین مشکل اصلی چیز دیگری است: اینکه شما فکر می کنید باید خودتان همه کار را انجام دهید.
  2. همه راهکار های ممکن را بنویسید. راهکار هایی که ممکن است از دید افراد مختلفی درست به نظر بیایند.
  3. یکی از راه حل های لیست را انتخاب کنید و آن را امتحان کنید.
  4. نتیجه را ارزیابی کنید. از خودتان بپرسید چقدر خوب نتیجه گرفته اید. اگر نتیجه رضایت بخش نیست، مشکل از راهکار پیشنهادی بوده یا ضعف در اجرای آن. به همین زودی راهکارتان را کنار نگذارید. به دنبال بهینه کردن آن باشید.
  5. اگر واقعا از راهکار قبلی به نتیجه نرسیدید، یک راهکار دیگر را از لیست انتخاب و اجرا کنید.
  6. اگر راهکارهای خودتان تمام شد، از دوستان، خانواده و حتی متخصصینی که در زمینه ی مشکل شما تبحر دارند، راهکار بخواهید و پیشنهاد های آنها را اجرا کنید.
  7. اگر همچنان مساله حل نشده، ممکن است مشکل واقعا حل شدنی نباشد. شاید بهتر باشد در آینده مجددا برای حل آن تلاش کنید.اما فعلا آن را بپذیرید و با آن کنار بیایید.

توجه کنید که بسیاری از ما، همیشه از مرحله اول به مرحله آخرمی رویم بدون اینکه تلاشی برای حل مشکل به کار ببندیم. این کار باعث ایجاد احساس شکست و عجز در ما خواهد شد. همیشه سعی کنید در تهیه راه حل ها، نقطه نظرات مختلف را بررسی کنید. به سنت ها و باورهای ذهنی تان پایبند نمانید و دیگران را به یاری بطلبید.

ابزار شماره ۴: برقراری تعامل سازنده

یکی از سد های بزرگ در راه مراقبت از خود، ناتوانی در برقراری ارتباط های مفید و سازنده یا دیگران است. در حالی که بسیاری از مراقبین به دلایل گوناگون از برقراری ارتباط با دیگران یا در خواست کمک از آنها خودداری می کنند، عده ای نیز در برقراری روابط سازنده دچار مشکل هستند تا جایی که هر تلاش آنها برای تعامل با دیگران به تنش می انجامد. در عین حال، برقراری ارتباط سازنده با دیگران، یکی از حقوق و حتی وظایف هر مراقبِ بیمار است. در ادامه به چند نکته ساده که می تواند برای برقراری یک رابطه سازنده کمک کند، اشاره می شود.

  • در صحبت کردن با طرف مقابل خودتان را به عنوان فاعل جملات قرار دهید، نه طرف مقابل را. مثلا به جای اینکه بگویید: «تو من را عصبانی می کنی»، بگویید: «من عصبانی هستم». با این روش، به جای اتهام زدن به دیگران و اینکه آنها را به دفاع از خود مجبور کنید، ایشان را به انجام یک بحث منطقی دعوت کرده اید.
  • به حقوق و احساسات دیگران احترام بگذارید. هرگز جملاتی را به کار نبرید که با حقوق طرف مقابل در تعارض باشند یا به احساسات او آسیب بزنند. باید حق دیگران را برای اینکه عقاید و احساسات خودشان را بروز دهند، به رسمیت بشناسید.
  • واضح و شفاف سخن بگویید. با طرف مقابلتان مستقیم صحبت کنید. از استعارات، کنایه ها، در پرده و سربسته حرف زدن و حتی ضرب المثل ها دوری کنید. بگذارید طرفتان دقیقا متوجه شود شما چه منظوری دارید و از او چه می خواهید. زندگی با آنچه که در سریال های تلوزیونی نشان داده می شود متفاوت است. وقتی در عین احترام و ادب، کاملا شفاف با دیگران صحبت کنید، به آن ها این حق را داده اید که با شما مخالفت کنند و در مورد نظرات شما و خودشان بحث منطقی داشته باشند. حتی از طرف مقابلتان هم بخواهید که رُک و شفاف حرف بزند. در این حالت، احتمال رسیدن به فهم و توافق دوطرفه بسیار بیشتر خواهد بود.
  • شنونده خوبی باشید. همیشه برای نقطه نظرات فرد مقابل، همان ارزشی را قائل شوید که دوست دارید او برای نظرات شما قائل شود.

ابزار شماره ۵: تقاضای کمک و قبول کمک

تا بحال چقدر پیش آمده که کسی به شما پیشنهاد کمک بدهد اما شما گفته باشید: «نه، خیلی ممنون، فعلا مشکلی نیست.» ؟ بسیاری از مراقبین، نمی دانند چطور باید از خیر خواهی دیگران سود ببرند و برای کمک گرفتن از دیگران خجالت می کشند. مطمئنا شما نمی خواهید باری را بر آنها تحمیل کنید یا نمی خواهید آنها فکر کنند شما توانایی مراقبت از یک بیمار را نداشته اید. اما شما باید از کمک دیگران استفاده کنید.

برای شروع، در ذهن خودتان، یک لیست از کارهایی بسازید که دیگران می توانند با انجام آن ها به شما کمک کنند. مثلا شاید کسی بتواند هفته ای یکبار در حمام کردن بیمار به شما کمک کند. شاید همسایه شما بتواند هر روز وقتی به خرید می رود، چند قلم از کالا هایی که شما لازم دارید را هم تهیه کند. شاید یکی از اقوام دور شما که در بانک کار می کند بتواند کارهای بانکی تان را انجام دهد. وقتی کار را به قسمت های ساده تری تقسیم کنید، انجام آن برای دیگران هم آسان تر می شود. بسیاری از آنها واقعا دوست دارند که کمک کنند؛ اما این شما هستید که تعیین می کنید که چگونه می توانند کمک کنند. قبل از اینکه فشار کار بر روی شما زیاد شود از دیگران کمک بخواهید. فرام.ش نکنید که درخواست کمک از دیگران نشان دهنده توانایی و قدرت شماست.

البته کمک گرفتن از دیگران هم راه و رسمی دارد که اینجا خیلی خلاصه به قسمتی از آن اشاره می کنیم.

  • علایق افراد را بشناسید و وظایفی در جهت علایق شان را به آنها پیشنهاد بدهید. مثلا ممکن است کسی آشپزی را دوست داشته باشد اما علاقه ای به ایستادن در صف نان نداشته باشد.
  • از اینکه دائم از یک نفر کمک بگیرید خودداری کنید. اینطوری شاید فشار کار، او را خسته یا از ادامه همکاری منصرف کند. از ناتوانی افراد در «نه» گفتن، سوء استفاده نکنید.
  • در خواست خود را در زمانی مناسب مطرح کنید. طرح درخواست کمک از کسی که خسته، ناراحت، عصبانی و… است کار عاقلانه ای نیست.
  • لیست کارهایی که فکر می کنید دیگران می توانند انجام دهند را تهیه کنید و آن را به کسی که می خواهید از او کمک بگیرید نشان دهید و از او بخواهید خودش انتخاب کند که در چه کاری و به چه میزان می تواند به شما کمک کند.
  • آمادگی رد شدن درخواستتان را داشته باشید. شاید وقتی کسی بگوید که نمی تواند به شما کمک کند، ناراحت شوید اما اگر کسی از روی رودربایستی (یا خجالت یا اصرار بیش از حد) حاضر به همکاری شود، در دراز مدت، آسیب بیشتری به رابطه تان وارد خواهد شد. در مواجهه با چنین موقعیت هایی، با اعتماد به نفس به طرفتان بگویید که اگر نظرش عوض شد، به شما خبر دهد. حواستان باشد که آن شخص فقط یک درخواست ساده را رد کرده است نه خود شما را. به علاوه اجازه ندهید که چنین چیزی شما را از کمک گرفتن از سایرین هم باز دارد.
  • هیچوقت از موضع پایین یا موضع بالا حرف نزنید. درخواست خود را با اعتماد به نفس کامل و در عین حال محترمانه مطرح کنید. سعی نکنید خود را نزد کسی که از او کمک می خواهید کوچک کنید. از طرف دیگر توجه داشته باشید که این یک درخواست است، نه یک دستور.

ابزار شماره ۶: حفظ سلامتی

گاهی مراقبت از یک بیمار آنقدر وقتمان را می گیرد که فراموش می کنیم خودمان هم بدنی داریم که اگر از آن مراقبت نکنیم، ضعیف و بیمار خواهد شد. مراقبت از بیمار، ارطرفی نیازمند سلامت جسمی، توان بدنی، انرژی و از طرف دیگر نیازمند تمرکز، حوصله وآرامش است. برای حفظ و بهبود سلامتی جسمی و روحی آن لازم است اصول ساده ای را رعایت کنید که در اینجا به بعضی از آنها اشاره می شود.

  • تغذیه: اهمیت بسیار زیاد تغذیه در حفظ سلامت جسمی و روانی، بر کسی پوشیده نیست. اما کار سنگین مراقبت از بیمار ممکن است شما را به خوردن وعده های غذایی کمتر با حجم بیشتر سوق دهد. همچنین مراقبین تمایل بیشتری به مصرف غذاهای آماده نشان می دهند. مهمترین نکته در تغذیه، داشتن برنامه است. بهتر است که غذای خود را در وعده های بیشتر با حجم کمتر تقسیم کنید. این کار از پرخوری پس از یک بازه ی گرسنگی جلوگیری می کند و به شما اجازه می دهد کنترل بهتری بر نوع غذایی که مصرف می کنید داشته باشید. در برنامه غذایی خود، انواع مواد غذایی را بگنجانید و البته سعی کنید مصرف چربی و قند های ساده را به حداقل برسانید. از قبل برای زمان هایی که مشغله خیلی زیادی دارید، غذا تهیه کنید تا مجبور نشوید گرسنه بمانید یا غذای آماده و فست فود بخورید. همچنین دقت کنید که چیزهایی که می نوشید هم به اندازه آنچه می خورید اهمیت دارند. سعی کنید با دیگران غذا بخورید. این کار باعث می شود وعده های غذایی منظم تری داشته باشید و باحوصله غذا بخورید. می توانید از آنها بخواهید در بهبود عادات غذایی به شما کمک کنند. به علاوه، در میان مشغله های مراقبت، اینکار می تواند لذتِ بودن در کنار خانواده و دوستان را برای شما فراهم کند. اگر از بیماری های مربوط به تغذیه (مانند بیماری های گوارشی، عصبی ، متابولیک، کبدی و مانند آن) رنج می برید، برای درمان آن اقدام کنید. علاوه بر اینها، می توانید برای انجام مشاوره تغذیه به مکسا مراجعه کنید.

  • فعالیت بدنی: شاید فکر کنید که هیچ زمانی برای ورزش کردن ندارید. یا اینکه سن شما برای ورزش کردن زیاد شده است. یا حتی نگران آسیب دیدن خود باشید. اما قرار نیست برای شرکت در المپیک پیشِ رو آماده شوید. انجام ۲۰ دقیقه ورزش سبُک تا متوسط، برای حداقل ۳ روز در هفته به شما کمک خواهد کرد تا استقامت، قدرت و انعطاف بدنی خود رافزایش دهید. این فعالیت بدنی می تواند راه رفتن، دوچرخه سواری، شنا، یا حتی کارهایی روزمره مانند جارو زدن و باغبانی باشد. فعالیت بدنی منظم باعث خواب بهتر، کاهش فشار و استرس عصبی، تنظیم هورمون ها و افزایش انرژی و تمرکز می شود. اگر نمی توانید زمانی را برای ورزش اختصاص دهید، آن را در زمان هایی کوتاه تر ولی با دفعات بیشترانجام دهید. به دنبال فعالیت هایی بگردید که آنها را دوست دارید و اگر بیمار می تواند و علاقه دارد، او را هم در فعالیت خودتان سهیم کنید.

  • خواب مناسب: خوب خوابیدن تاثیر پر رنگی در کیفیت زندگی شما و در نتیجه کیفیت مراقبتی که ارائه می دهید دارد. اما کسانی که از یک بیمار مراقبت می کنند، ممکن است از مشکلاتی مانند خواب ناکافی، بیخوابی، از خواب پریدن های پیاپی و خواب آلودگی در طول روز رنج ببرند. منشاء این مشکلات ممکن است به هم ریختن برنامه زندگی، وجود نگرانی و مشغله فکری زیاد، نبودن کمک برای مراقبت در طول شب یا استمرار نیازبیمار به مراقبت در طول شب باشد. بهتر است هر علامت یا مشکلی که باعث نگرانی شما در خصوص بیمار در طول شب می شود (مانند تغییرات وضع تنفس، درد، از خواب پریدن و…) را با تیم پزشکی او مطرح کنید. در اکثر موارد، تیم پزشکی برای این قبیل مشکلات راه حلی دارد. سعی کنید برای مراقبت در شب از دیگران کمک بگیرید. همچنین، تا جای ممکن، برای خواب خود برنامه منظمی داشته باشید و هر روز در ساعت معینی به رختخواب بروید. اگر ممکن است در اتاقی جدا از بیمار بخوابید. محل مناسب برای خواب باید کاملا تاریک، اندکی سرد و تا حد امکان ساکت باشد. از رختواب برای کار های دیگر مثل کتاب خواندن، غذا خوردن و تلوزیون دیدن استفاده ه نکنید. از مصرف مواد غذایی کافئین دار (چای، قهوه، نوشابه، کاکائو، شکلات)، دخانیات و الکل خودداری کنید. شب پرخوری نکنید و اگر می توانید، شام را چند ساعت قبل از خواب میل کنید. در طول روز، هر زمان که توانستید، کمی چرت بزنید اما در هنگام بعد از ظهر و عصر نخوابید، مگر اینکه قرار باشد در طول شب بیدار بمانید. سعی کنید قبل از اینکه زمان خواب فرا برسد به نگرانی ها و کارهایی که باید انجام دهید فکر کنید و حتی یک لیست کوچک از آنها بنویسید تا در زمان خواب اینطور افکار، شما را از استراحت باز ندارند. قبل از خواب، کاری را انجام دهید که شما را آرام می کند. مثلا تماشای یک برنامه تلوزیونی، خواندن دعا، حرف زدن با یک نفر، خواندن چند صفحه کتاب، یا دوش گرفتن. وقتی احساس خواب آلودگی کردید، صبر نکنید تا ساعت خوابتان فرابرسد؛ به رختواب بروید. می توانید هر گونه اختلال خواب یا مشکلاتی که باعث به هم ریختن خواب شما یا بیمار می شود را با یک پزشک یا روانشناس در مکسا درمیان بگذارید.

  • مراقبت پزشکی مداوم: به عنوان یک مراقب، در درجه اول باید پیشگیری از بیماری ها را در دستور کار خود قرار دهید. بیماری های روحی، افسردگی، بیماری های مر بوط به تغذیه و گوارش، اختلالات خواب، کمر درد و ناراحتی های مفصلی از شایع ترین بیماری هایی هستند که مراقبین آنها را تجربه می کنند. پس در مورد پیشگیری از آنها اطلاع کسب کنید.از طرف دیگر، بسیاری از مراقبین، به بیماری های مزمن مانند دیابت، مشکلات قلبی، تنفسی، فشار خون، آرتروز و غیره مبتلا هستند که باید همزمان با مراقبت از بیمار، مراقبت های اختصاصی مربوط به خود را هم پیگیری کنند. شاید انجام این کار کمی سخت به نظر برسد اما همیشه در نظر داشته باشید که احتمال پیشرفت و وخیم شدن بیماری، وقتی به عنوان یک مراقب فعالیت می کنید بسیار بیشتر است.  مراقب علائم بیماری در بدن خود باشید و در صورت مشاهده علامت های بیماری، به پزشک مراجعه کنید تا ضمن تشخیص بیماری، هرچه زودتر درمان آن را شروع کنید. بطور منظم آزمایشات و چکاپ های لازم را انجام دهید تا از سلامت خود مطمئن شوید و در صورت بروز بیماری، آنها را خیلی زود شناسایی و درمان کنید. اگر باید همراه با بیمار به مطب دکتر، درمانگاه یا بیمارستان مراجعه کنید، از این فرصت برای طرح مسائل پزشکی مربوط به خودتان هم استفاده کنید. مکسا هم با ارائه خدمات مشاوره تندرستی و کلاس های آموزش پیشگیری، آماده است به شما کمک کند تا ضمن دریافت آموزش های لازم، از یک مراقبت پزشکی مناسب بهره ببرید.

ابزار شماره ۷: توجه به احساسات خود

یکی از قابلیت های مهم، توانایی تشخیص این است که چه زمانی احساسات تان شما را کنترل می کنند (به جای اینکه شما آنها را کنترل کنید). احساسات ما، پیام هایی دارند که باید به آنها توجه کنیم. شاید گاهی ناراحت کننده و درد آور باشند، اما ابزاری هستند برای آنکه بفهمیم چه چیزی در درونمان می گذرد.  حتی چیزهایی مثل احساس گناه، احساس خشم، یا احساس اینکه سرنوشت و تقدیر شما غیر منصفانه بوده است هم پیام های مهمی دارند. پس به آنها توجه کنید و تدبیر درست را اتخاذ کنید.

مثلا ممکن است از انجام کارهایی که همیشه دوستشان داشته اید، لذت نبرید؛ چرا که احساس درد و غمی تلخ بر همه خوشی ها و لذت هایتان سایه انداخته است . اگر چنین احساسی دارید، باید همین الآن به دنبال درمان افسردگی باشید – خصوصا اگر افکاری مانند خودکشی در سر دارید. گام اول، صحبت کردن با یک پزشک است.

مراقبت از بیمار با احساسات زیادی همراه هستند که ممکن است بعضی شان خوب و لذت بخش و برخی دیگر سخت و تلخ باشند. اما ممکن است به دلایل زیر، یا بسیاری دلایل دیگر، احساسات ناراحت کننده در شما بیشتر شوند.

  • شاید لازم است در شیوه و شرایط مراقبتتان از بیمار تجدید نظر کنید.
  • شاید استرس شما خیلی زیاد شده است.
  • شاید شما به کمک احتیاج دارید و باید از دیگران کمک بخواهید.
  • شاید شما سوگوار هستید.

اگر فکر می کنید برای حل این دست مشکلات یا شناسایی و کنترل احساسات خود، نیاز به کمک یا مشاوره دارید، می توانید با پزشکان و روانشناس های مکسا، قرار ملاقاتی ترتیب دهید.

بر اساس www.caregiver.org